DOs & DONTs

Geen galerie, maar een systeem: street art herdenken als een wetenschappelijke database en civiele infrastructuur

Abstract

Street art is uitgegroeid tot een alomtegenwoordig kenmerk van hedendaagse steden, waarbij georganiseerde collecties ontstaan in Nederland en Europa — van initiatieven zoals Blind Walls Gallery in Breda tot Writer’s Block in Leeuwarden. Ondanks deze snelle institutionalisering ontbreekt het veld aan een gedeelde methodologische infrastructuur voor het documenteren, waarderen en beheren van deze collecties als samenhangende erfgoedsystemen.

Dit artikel introduceert de Digital Street Art Depot (DSAD), ontwikkeld door Stichting Street Art Museum Amsterdam, als een relationeel, participatief en data-gedreven model voor het beheren van street art als civiel erfgoed. In tegenstelling tot promotionele platforms en digitale galerijen functioneert de DSAD als een wetenschappelijke database, vergelijkbaar met collectiebeheersystemen, terwijl deze tegelijkertijd toegankelijk, modulair en aanpasbaar blijft.

Op basis van praktijkgericht onderzoek schetst dit artikel de belangrijkste methodologische principes—geformuleerd als “dos and don’ts”—voor het ontwikkelen van levende stedelijke archieven. Het betoogt dat de belangrijkste uitdaging in het behoud van street art niet technologisch maar methodologisch is, en dat nieuwe kaders nodig zijn die erfgoedwaardering, participatie en stedelijk bestuur integreren.

De Digital Street Art Depot wordt daarmee niet enkel gepositioneerd als een instrument voor institutionalisering, maar als een onderzoeksinfrastructuur die bijdraagt aan de formele erkenning van street art als autonome kunstvorm, en die de voorwaarden creëert voor langdurig behoud en wetenschappelijke bestudering.

Introductie

In heel Europa hebben steden street art in toenemende mate omarmd als instrument voor culturele identiteit, placemaking en stedelijke vernieuwing. Initiatieven zoals Heerlen Murals, Blind Walls, Writer’s Block, Street Art Museum Rotterdam, Den Haag Street Art en Kings of Colours in Den Bosch tonen aan dat street art niet langer een informele of marginale praktijk is, maar een gecureerde, in opdracht gerealiseerde en onderhouden stedelijke collectie.

Deze ontwikkeling wijst op een fundamentele verschuiving: elke stad beschikt al over een street art collectie — ongeacht of deze formeel erkend of geregistreerd is.

Echter, terwijl productie- en opdrachtstructuren zich hebben ontwikkeld, zijn de systemen voor documentatie, waardering en langetermijnbeheer achtergebleven. In de meeste gevallen zijn street art collecties:

verspreid over websites en kaarten
inconsistent gedocumenteerd
losgekoppeld van erfgoedkaders
zonder gestandaardiseerde metadata en waarderingscriteria

Als gevolg daarvan beheren steden feitelijk collecties zonder de instrumenten die nodig zijn om deze te begrijpen, te vergelijken of duurzaam te onderhouden.

Bestaande digitale oplossingen versterken deze kloof in belangrijke mate. Veel platforms functioneren als:

promotionele websites
toeristisch georiënteerde kaarten
visuele galerijen

Hoewel waardevol voor zichtbaarheid, leggen deze formats de nadruk op presentatie in plaats van structuur en ondersteunen zij geen denken op collectieniveau. Zij functioneren niet als databases in wetenschappelijke of museologische zin, en maken geen integratie mogelijk met beleid, onderzoek of erfgoedsystemen.

De Digital Street Art Depot (DSAD) is ontwikkeld als antwoord op deze structurele tekortkoming. In plaats van opnieuw een platform te introduceren voor het tonen van street art, stelt het een fundamenteel andere benadering voor: de ontwikkeling van een wetenschappelijke, relationele database voor street art als stedelijk erfgoed.

In deze zin sluit de DSAD nauwer aan bij professionele collectiebeheersystemen—zoals Axiell—dan bij culturele websites of kaartplatforms. Tegelijkertijd onderscheidt het zich op drie essentiële punten:

het is kostentoegankelijk en geschikt voor kleine en middelgrote organisaties
het is wendbaar: modulair en open-source, waardoor aanpassing en replicatie mogelijk zijn
het is ontworpen voor experiment, met name binnen opkomende erfgoedvormen zoals street art

Hiermee positioneert de DSAD zich niet als een representatielaag, maar als infrastructuur.

Cruciaal is dat de Depot moet worden begrepen als een instrument en niet als een presentatieplatform. De primaire functie is niet het tonen van kunstwerken, maar het:

structureren van kennis
verbinden van datapunten
mogelijk maken van interpretatie over tijd, plaats en gemeenschap

Dit onderscheid heeft belangrijke implicaties. Door street art te herdefiniëren als een dataset in plaats van een verzameling beelden, maakt de DSAD nieuwe vormen van analyse, bestuur en participatie mogelijk. Het stelt steden in staat om te evolueren van gefragmenteerde documentatie naar samenhangende, vergelijkbare en beleidsrelevante stedelijke collecties.

De urgentie van deze verschuiving wordt onderstreept door de aard van street art zelf. Als een efemere en contextafhankelijke praktijk is deze bijzonder kwetsbaar voor verlies — door stedelijke herontwikkeling, verwering of beleidsveranderingen. Zoals blijkt uit de ontwikkeling van de DSAD, bestaat er momenteel geen breed gedragen systeem voor conservering of waardering, en blijven traditionele erfgoedkaders ontoereikend.

De Digital Street Art Depot adresseert daarmee niet alleen een technologisch, maar vooral een methodologisch tekort. Het stelt een nieuw model voor waarin street art wordt begrepen als:

relationeel
participatief
en structureel ingebed in stedelijke erfgoedsystemen

De volgende secties beschrijven de belangrijkste methodologische principes—geformuleerd als “dos and don’ts”—die voortkomen uit de iteratieve ontwikkeling, praktijkgerichte onderzoek en implementatie van de Digital Street Art Depot.

Methodologische principes: Dos and Don’ts

1 DO: Conceptualiseer street art als een relationeel systeem

Een centrale methodologische verschuiving binnen de DSAD is de overgang van objectgerichte documentatie naar relationele structurering. Street artworks kunnen niet betekenisvol worden begrepen als geïsoleerde entiteiten; hun betekenis ontstaat in de relaties tussen werk, plek, gemeenschap en tijd.

Dit sluit aan bij Harrison’s (2013) concept van “heritage as assemblage”, waarin waarde voortkomt uit netwerken van relaties in plaats van intrinsieke objecteigenschappen. De Depot operationaliseert dit door data zo te structureren dat deze vastlegt:

ruimtelijke relaties (mapping)
sociale relaties (verhalen, actoren)
temporele lagen (ontstaan, transformatie, verdwijning)

Hiermee wordt de vorming van een samenhangende stedelijke collectie mogelijk gemaakt, en wordt de fragmentatie in bestaande documentatiepraktijken doorbroken.

2 DO: Integreer erfgoedwaardering in de datastructuur

De DSAD integreert erfgoedwaarderingscriteria direct in de database-architectuur, in plaats van deze als een externe interpretatieve laag te behandelen. Deze benadering sluit expliciet aan bij het waarderingskader van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE), ontwikkeld binnen het FARO-geïnspireerde erfgoedparadigma.

Dit kader onderscheidt meerdere waardedimensies, waaronder:

cultuurhistorische waarde
sociale waarde
belevingswaarde
toekomstwaarde

Het structureel integreren van deze criteria weerspiegelt de verschuiving zoals bepleit in het FARO-verdrag (Raad van Europa, 2005), waarin erfgoedwaarde wordt gezien als sociaal geconstrueerd en tot stand komt via participatieve processen.

Door waardering te verankeren in metadata, maakt de DSAD het mogelijk om:

werken onderling te vergelijken
aansluiting te vinden bij beleidskaders
informele culturele productie te vertalen naar institutioneel leesbare erfgoeddata

3 DO: Ontwerp voor participatieve co-creatie

De DSAD hanteert een participatieve benadering in lijn met FARO-principes, waarbij gemeenschappen worden gepositioneerd als actieve actoren in de constructie van erfgoed. Dit weerspiegelt de verschuiving van een “authorised heritage discourse” (Smith, 2006) naar meer inclusieve en pluriforme modellen.

Dit krijgt vorm door:

door gebruikers gegenereerde verhalen
meerstemmige narratieven
iteratieve bijdragen in de tijd

Deze benadering sluit aan bij Waterton en Watson (2015), die erfgoed beschrijven als een geheel van praktijken en performances in plaats van een statische verzameling objecten. Participatie wordt daarbij niet als toevoeging gezien, maar als een structureel onderdeel van het archief.

4 DO: Prioriteer contextuele en immersieve documentatie

Street art is inherent plaatsgebonden en temporeel gesitueerd, en vereist documentatiemethoden die verder gaan dan statische beeldvorming. De DSAD maakt daarom gebruik van:

360° video
3D-modellen en Gaussian splats
omgevings- en temporele metadata

Deze aanpak sluit aan bij het concept van “thick documentation” (Giaccardi, 2012), waarbij niet alleen het object, maar ook de context en betekenisvoorwaarden worden vastgelegd.

Dit is met name van belang in herontwikkelingscontexten, waar werken vaak verdwijnen en zonder adequate documentatie verloren gaan.

5 DO: Ontwikkel open, modulaire en repliceerbare infrastructuur

De DSAD is ontwikkeld als een open en modulair systeem, dat replicatie in verschillende stedelijke contexten mogelijk maakt. Dit sluit aan bij bredere ontwikkelingen binnen digitaal erfgoed rondom interoperabiliteit en schaalbaarheid (Kansa & Kansa, 2013).

Binnen deze benadering functioneert de DSAD als:

instrument voor activering van de publieke ruimte
interface voor dialoog met gemeenten
datalaag voor burgerparticipatie

Hiermee wordt benadrukt dat digitale erfgoedsystemen geen geïsoleerde platforms zijn, maar geïntegreerde onderdelen van stedelijke governance.

6 DO: Erken sociale infrastructuur als primair

Een belangrijke bevinding uit de implementatie van de DSAD is dat technologische infrastructuur ondergeschikt is aan sociale infrastructuur. Dit sluit aan bij kritiek op techno-solutionisme binnen digitaal erfgoed (Russo et al., 2008).

De duurzaamheid van het systeem hangt primair af van:

betrokkenheid van gemeenschappen
samenwerking met lokale partners
voortdurende productie van inhoud

Zoals Smith (2006) stelt, draait erfgoed fundamenteel om mensen en praktijken, niet om objecten.

7 DON’T: Reduceer het archief tot een statische repository

Traditionele archiefmodellen gaan uit van stabiliteit en permanentie, en zijn daardoor onvoldoende geschikt voor street art. De DSAD benadert het archief als een levend systeem, waarin betekenissen continu veranderen.

Statische documentatie leidt tot:

verouderde informatie
verlies van context
disconnectie met actuele betekenis

8 DON’T: Ga uit van directe overdraagbaarheid tussen contexten

Hoewel de DSAD technisch repliceerbaar is, is deze niet universeel overdraagbaar zonder aanpassing. Elke toepassing moet worden afgestemd op:

lokale culturele dynamiek
specifieke gemeenschapsrelaties
ruimtelijke en bestuurlijke context

Zonder deze afstemming ontstaat een functioneel systeem zonder culturele relevantie.

9 DON’T: Geef esthetiek prioriteit boven nauwkeurigheid

Immersieve technologieën brengen het risico met zich mee dat visuele aantrekkelijkheid belangrijker wordt dan documentaire nauwkeurigheid. Voor erfgoed en onderzoek is echter juist precisie essentieel.

De DSAD geeft prioriteit aan:

kleurgetrouwheid
ruimtelijke precisie
contextuele integriteit

10 DON’T: Hanteer extractieve vormen van participatie

Participatieve erfgoedpraktijken vereisen aandacht voor ethische aspecten zoals auteurschap, toestemming en wederkerigheid. Extractieve benaderingen ondermijnen vertrouwen en legitimiteit.

De DSAD werkt daarom vanuit:

attributie
gedeeld eigenaarschap
wederzijdse waardecreatie

11 DON’T: Onderschat de rol van metadata

Metadata vormt de kern van het systeem en maakt mogelijk:

interoperabiliteit
doorzoekbaarheid
duurzame bruikbaarheid

Zonder consistente structuur blijft data onbruikbaar en niet herbruikbaar. De DSAD zet daarom in op:

consistentie
helderheid
schaalbaarheid

12 DON’T: Verwissel technologie met methodologie

Tot slot is het essentieel om onderscheid te maken tussen technologie en methodologie. Digitale tools faciliteren nieuwe vormen van documentatie, maar lossen de onderliggende uitdagingen niet op.

De kern van het probleem is methodologisch: het ontbreken van gedeelde standaarden, waarderingskaders en governance-modellen.

De DSAD adresseert dit door een methodologische architectuur te ontwikkelen, waarin technologie een ondersteunende rol speelt.

“De Digital Street Art Depot is geen platform om street art te tonen, maar een methodologische infrastructuur voor het begrijpen, waarderen en behouden ervan als levend onderdeel van stedelijk erfgoed.”
— Anna Stolyarova, oprichter Stichting Street Art Museum Amsterdam

📚 References

You can expand depending on journal, but this is already strong:

Cook, T. (2013). Evidence, memory, identity, and community: Four shifting archival paradigms. Archival Science.
Council of Europe (2005). Framework Convention on the Value of Cultural Heritage for Society (FARO Convention).
Giaccardi, E. (2012). Heritage and Social Media: Understanding Heritage in a Participatory Culture. Routledge.
Giaccardi, E., & Stappers, P.J. (2017). Research through design. Design Issues.
Harrison, R. (2013). Heritage: Critical Approaches. Routledge.
Jeffrey, S. (2015). Challenging heritage visualisation. Open Archaeology.
Kansa, E., & Kansa, S. (2013). We all know that a 14 is a sheep: Data publication and professionalism in archaeology. Journal of Eastern Mediterranean Archaeology.
Smith, L. (2006). Uses of Heritage. Routledge.
Waterton, E., & Watson, S. (2015). The Palgrave Handbook of Contemporary Heritage Research.

ENGLISH

Abstract

Not a Gallery, but a System: Rethinking Street Art as a Scientific Database and Civic Infrastructure

Street art has become a pervasive feature of contemporary cities, with organised collections emerging across The Netherlands and Europe — from initiatives such as Blind Walls Gallery in Breda to Writer’s Block in Leeuwarden. Despite this rapid institutionalisation, the field lacks a shared methodological infrastructure for documenting, valuing and managing these collections as coherent heritage systems.

This article introduces the Digital Street Art Depot (DSAD), developed by Stichting Street Art Museum Amsterdam, as a relational, participatory and data-driven model for managing street art as civic heritage. Moving beyond promotional platforms and digital galleries, the DSAD functions as a scientific database comparable to collection management systems, while remaining accessible, modular, and open to adaptation.

Drawing on practice-based research, the paper outlines key methodological principles—formulated as “dos and don’ts”—for developing living urban archives. It argues that the primary challenge in street art preservation is not technological but methodological, requiring new frameworks that integrate heritage valuation, participation, and urban governance.

The Digital Street Art Depot is therefore positioned not simply as a tool of institutionalisation, but as a research infrastructure that contributes to the formal recognition of street art as an autonomous art form, while establishing the conditions for its long-term preservation and scholarly engagement.

Introduction

Across Europe, cities have increasingly embraced street art as a tool for cultural identity, placemaking and urban regeneration. Initiatives such as Heerleen murals, Blind Walls, Writers’s Block, Street Art Museum Rotterdam, Den Haag Street Art, Kings of Colours in Den Bosche, etc. demonstrate that street art is no longer an informal or marginal practice, but a curated, commissioned and maintained urban collection.

This development suggests a critical shift: each city already possesses a street art collection — whether formally recognised/registered or not.

However, while production and commissioning structures have matured, the systems for documentation, valuation and long-term management have not kept pace. In most cases, street art collections are:

dispersed across websites and maps
inconsistently documented
detached from heritage frameworks
lacking standardised metadata and valuation criteria

As a result, cities are effectively managing collections without the tools required to understand, compare, or sustain them.

Existing digital solutions largely reinforce this gap. Many platforms function as:

promotional websites
tourism-oriented maps
visual galleries

While valuable for visibility, these formats prioritise presentation over structure and do not support collection-level thinking. They do not operate as databases in the scientific or museological sense, nor do they enable integration with policy, research, or heritage systems.

The Digital Street Art Depot (DSAD) is developed in response to this structural deficiency. Rather than introducing another platform for displaying street art, it proposes a fundamentally different approach: the construction of a scientific, relational database for street art as urban heritage.

In this sense, the DSAD aligns more closely with professional collection management systems—such as Axiell—than with cultural websites or mapping tools. However, it departs from these systems in three critical ways:

it is cost-accessible and suitable for small and medium-sized organisations
it is agile: modular and open-source, enabling adaptation and replication
it is designed for experimentation, particularly in emerging forms of heritage such as street art

This positions the DSAD not as a representation layer, but as infrastructure.

Crucially, the Depot should be understood as a tool rather than a display. Its primary function is not to showcase artworks, but to:

structure knowledge
connect data points
enable interpretation across time, place and community

This distinction has significant implications. By reframing street art as a dataset rather than a collection of images, the DSAD enables new forms of analysis, governance and participation. It allows cities to move beyond fragmented documentation toward coherent, comparable and policy-relevant urban collections.

The urgency of such a shift is underscored by the nature of street art itself. As an ephemeral and context-dependent practice, it is particularly vulnerable to loss—whether through urban redevelopment, weathering or policy change. As highlighted in the development of the DSAD, there is currently no widely adopted system for conservation or valuation, and traditional heritage frameworks remain insufficient .

The Digital Street Art Depot therefore addresses not only a technological gap, but a methodological one. It proposes a new model for understanding street art as:

relational
participatory
and structurally embedded within urban heritage systems

Methodological Principles: Dos and Don’ts

The following sections articulate the key methodological principles—framed as “dos and don’ts”—that have been identified through iterative development, practice-based research and implementation of the Digital Street Art Depot (DSAD). While presented in a simplified binary form, these principles reflect complex methodological tensions encountered in translating an inherently ephemeral, relational, and community-driven cultural practice into a structured digital and heritage framework.

This approach is grounded in research-through-design methodologies (Giaccardi & Stappers, 2017), where knowledge emerges through situated practice and aligns with contemporary heritage discourse that frames heritage as a process rather than a fixed object (Smith, 2006; Harrison, 2013).

1 DO: Conceptualise Street Art as a Relational System

A primary methodological shift introduced by the DSAD is the move from object-based documentation to relational structuring. Street artworks cannot be meaningfully understood as isolated entities; their significance emerges through relationships between artwork, place, community and time.

This aligns with Harrison’s (2013) concept of “heritage as assemblage”, in which value is produced through networks of relations rather than intrinsic object qualities. The Depot operationalises this by structuring data to capture:

spatial relationships (mapping)
social relationships (stories, actors)
temporal layers (creation, transformation, disappearance)

In doing so, it enables the construction of a coherent urban collection, addressing the fragmentation identified in existing street art documentation practices.

2 DO: Embed Heritage Valuation within the Data Structure

The DSAD integrates heritage valuation criteria directly into its database architecture, rather than treating valuation as an external interpretative layer. This approach draws explicitly on the Dutch Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) waarderingskader, developed within the FARO-informed heritage paradigm.

The RCE framework identifies multiple value dimensions, including:

cultural-historical value
social value
experiential value
future value

Embedding these criteria structurally reflects the shift advocated by the FARO Convention (Council of Europe, 2005), which emphasises that heritage value is socially constructed and should be recognised through participatory processes rather than expert-only assessment.

By integrating valuation into metadata, the DSAD enables:

comparability across artworks
alignment with policy frameworks
translation of informal cultural production into institutionally legible heritage data

3 DO: Design for Participatory Co-Creation

The DSAD adopts a participatory approach in line with FARO principles, positioning communities as active agents in the construction of heritage. This reflects the shift from “authorised heritage discourse” (Smith, 2006) toward more inclusive and pluralistic models.

Mechanisms include:

user-generated narratives
multi-perspective storytelling
iterative contributions over time

This approach aligns with Waterton and Watson’s (2015) argument that heritage should be understood as “a set of practices and performances”, rather than a static collection of objects. Importantly, participation is not treated as an add-on, but as a structural component of the archive, embedded within its data model.

4 DO: Prioritise Contextual and Immersive Documentation

Street art is inherently site-specific and temporally situated, requiring documentation methods that extend beyond static imagery. The DSAD therefore incorporates immersive and spatial documentation techniques, including:

360° video
3D models and Gaussian splats
environmental and temporal metadata

This approach aligns with emerging practices in digital heritage that emphasise “thick documentation” (Giaccardi, 2012), capturing not only the object but its broader context and conditions of meaning. Such methods are particularly critical in redevelopment contexts, where artworks are frequently lost. As noted in project documentation, there is currently no standardised system for conservation or documentation of street art, further underscoring the need for such approaches .

5 DO: Build Open, Modular, and Replicable Infrastructure

The DSAD is developed as an open, modular system, enabling replication across different urban contexts. This reflects broader calls within digital heritage for interoperable and scalable infrastructures (Kansa & Kansa, 2013).

At the same time, this approach is further developed within the methodological framework, which positions cultural tools as civic infrastructures for participation and governance. Within this framework, the DSADt functions as:

a Public Space Activation tool
a Municipal Dialogue interface
a data layer for civic participation

This reinforces the notion that digital heritage systems should not be isolated platforms, but integrated components of urban governance ecosystems.

6 DO: Recognise Social Infrastructure as Primary

A central finding from the implementation of the DSAD is that technological infrastructure is secondary to social infrastructure. This aligns with broader critiques of techno-solutionism in digital heritage (Russo et al., 2008).

The sustainability of the Depot depends on:

community engagement
partnerships with local actors
ongoing processes of content creation

As Smith (2006) argues, heritage is fundamentally about people and practices, not objects. The DSAD operationalises this insight by embedding social processes within its structure.

7 DON’T: Reduce the Archive to a Static Repository

Traditional archival models are insufficient for street art, as they assume stability and permanence. In contrast, street art is dynamic, with meanings evolving over time.

The DSAD therefore adopts the model of a “living archive”, consistent with contemporary archival theory that emphasises process, change, and multiplicity (Cook, 2013).

Static documentation risks producing records that are:

outdated
contextually incomplete
disconnected from current meanings

8 DON’T: Assume Direct Transferability Across Contexts

While the DSAD is technically replicable, it is not universally transferable without adaptation. This reflects broader critiques of “one-size-fits-all” cultural models in urban policy.

Each implementation must be grounded in:

local cultural dynamics
specific community relationships
spatial and political contexts

This aligns with the emphasis on cross-context validation, where methodologies are tested and adapted across diverse environments rather than uniformly applied.

9 DON’T: Privilege Aesthetics over Accuracy

The increasing use of immersive technologies introduces a risk of prioritising visual spectacle over archival integrity. However, for research and heritage purposes, accuracy is essential.

The DSAD prioritises:

colour fidelity
spatial precision
contextual integrity

This reflects broader debates in digital heritage regarding the tension between representation and documentation (Jeffrey, 2015).

10 DON’T: Engage in Extractive Participation

Participatory heritage practices must address ethical considerations related to authorship, consent and benefit. Extractive approaches risk reproducing inequalities and undermining trust. The DSAD adopts a model of reciprocal participation, ensuring:

attribution
shared ownership of narratives
mutual value creation

This aligns with critical heritage perspectives that emphasise ethical co-production (Waterton & Watson, 2015).

11 DON’T: Underestimate the Role of Metadata

Metadata is foundational to the functioning of the DSAD, enabling:

interoperability
searchability
long-term usability

As Kansa and Kansa (2013) argue, data without structure remains inaccessible and non-reusable. The DSAD therefore prioritises:

consistency
clarity
scalability

This transforms the archive from a collection of files into a knowledge infrastructure.

12 DON’T: Conflate Technology with Methodology

Finally, it is critical to distinguish between technological tools and methodological frameworks. While digital technologies enable new forms of documentation, they do not resolve the underlying challenges of street art archiving.

The primary gap in the field is methodological: the absence of shared standards, valuation frameworks, and governance models. The DSAD addresses this by developing what can be understood as a methodological architecture, within which technology functions as an enabling layer.

This distinction is essential for moving beyond platform-based solutions toward sustainable and transferable heritage systems.

“The Digital Street Art Depot is not a platform for displaying street art, but a methodological infrastructure for understanding, valuing and preserving it as a living component of urban heritage.” – Anna Stolyarova, Founder of Stichting Street Art Museum Amsterdam

📚 References

You can expand depending on journal, but this is already strong:

Cook, T. (2013). Evidence, memory, identity, and community: Four shifting archival paradigms. Archival Science.
Council of Europe (2005). Framework Convention on the Value of Cultural Heritage for Society (FARO Convention).
Giaccardi, E. (2012). Heritage and Social Media: Understanding Heritage in a Participatory Culture. Routledge.
Giaccardi, E., & Stappers, P.J. (2017). Research through design. Design Issues.
Harrison, R. (2013). Heritage: Critical Approaches. Routledge.
Jeffrey, S. (2015). Challenging heritage visualisation. Open Archaeology.
Kansa, E., & Kansa, S. (2013). We all know that a 14 is a sheep: Data publication and professionalism in archaeology. Journal of Eastern Mediterranean Archaeology.
Smith, L. (2006). Uses of Heritage. Routledge.
Waterton, E., & Watson, S. (2015). The Palgrave Handbook of Contemporary Heritage Research.